Op mijn zestiende ambtenaar, tegen wil en dank

In 1976 had ik met moeite mijn MAVO diploma gehaald. Ik zag vooral uit naar een opleiding in de detailhandel, een eigen brommer en een leven vol avontuur. Mijn ouders dachten daar anders over.

Zij maakten zich zorgen over mijn toekomst en schakelden tante Jane in, die bij de gemeente Westerschouwen werkte. Dankzij haar kon ik een betaalde stage krijgen, op één voorwaarde: ik moest naar de bestuursschool en echt mijn best gaan doen.

Zelf zag ik het totaal niet zitten. Een gemeente leek mij een wereld van stoffige kantoren, saaie regels en muffe ambtenaren. Maar mijn vader was duidelijk: “Dit is geen keuze meer. Dit ga je doen.”

Zo begon ik op mijn zestiende, met flinke tegenzin en een hoofd vol vooroordelen, aan een loopbaan binnen de overheid. Bijna vijftig jaar later weet ik hoeveel kennis, dynamiek en menselijke verhalen er achter regels, besluiten en bestuurlijke processen schuilgaan.

Van jonge ambtenaar tot trainer en schrijver

In de jaren die volgden ontwikkelde ik mij van jonge ambtenaar tot jurist, manager, directeur op interimbasis, bestuurder, gemeenteraadslid, trainer en schrijver. Ik werkte binnen verschillende gemeenten en publieke organisaties en leerde het openbaar bestuur van binnenuit kennen.

Daarnaast verzorgde ik honderden trainingen door het hele land, onder meer voor verschillende opleidingsinstituten. Daardoor weet ik niet alleen hoe beleid, recht en bestuur op papier zijn georganiseerd, maar ook hoe mensen de praktijk werkelijk ervaren.

Kennis die gaat leven

In mijn trainingen, lezingen en advieswerk werk ik met persoonlijke verhalen, herkenbare praktijkvoorbeelden en de eigen casussen van deelnemers. Niet alleen om uit te leggen hoe de overheid werkt, maar vooral om mensen te laten begrijpen wat er werkelijk speelt en hoe zij daarin sterker kunnen handelen.

Die verhalende manier van werken maakt complexe onderwerpen toegankelijk. Deelnemers herkennen situaties, durven vragen te stellen en kunnen nieuwe inzichten direct verbinden aan hun eigen werk.

Schrijven vanuit ervaring

Over mijn bijzondere reis door het publieke domein schreef ik Een reis door ambtelijke kolonies. In De verloren zoon schrijf ik vanuit een andere, persoonlijkere bron over opgroeien binnen een gesloten geloofsgemeenschap, familie, loyaliteit en het vinden van een eigen stem.

Wat begon als een besluit van mijn ouders en tante Jane, groeide uit tot bijna vijftig jaar ervaring, honderden ontmoetingen en een blijvende nieuwsgierigheid naar de mensen achter organisaties en systemen.